برخی از اختصارات شبکه

تنظیمات دیواره آتش در ویندوز سرور 2008

در ویندوز سرور 2008 دیواره آتش به طور پیش فرض فعال می باشد ولی برای اطمینان از فعال بودن آن ابتدا باید برنامه دیواره آتش را با استفاده از روش های زیر اجرا نمود.
روش اول:از Control Panel برنامه Windows Firewall را اجرا کنید.
روش دوم در کادر Start Search در منوی Start عبارت Firewall را تایپ نموده و سپس برنامه Windows Firewall را اجرا کنید.
در این هنگام پنجره Windows Firewall نمایش داده می شود.(شکل زیر)که حالت فعال بودن(ON)دیواره آتش در شکل به خوبی نمایان است.

اگر دیواره آتش غیرفعال(Off)باشد پنجره مربوطه به صورت شکل زیر نمایش داده خواهد شد و رایانه شما در حالت خطر یا ریسک قرار خواهد داشت.

برای فعال یا غیر فعال کردن دیواره آتش بر روی گزینه ی Change setting کلیک کنید تا پنجره دیواره آتش نمایش داده شود.

نکته:زمانی گزینه ی Block all coming connections در شکل بالا را فعال می کنید که شما می خواهيد بالاترين سطح حفاظت را داشته باشيد و يا اينکه شما با يک شبکه با امنيت خيلی پايين در ارتباط هستيد. توجه داشته باشيد که فعال کردن اين گزينه باعث می شود تا تمامی ارتباطات بيرونی محدود شود.
استثناء کردن یک برنامه یا سرویس با استفاده از زبانه Exceptions :
با استفاده از زبانه Exceptions می توانید برای بعضی از برنامه های کاربران استثناء قائل شد و یا اینکه بعضی از درگاه ها را برای تبادل اطلاعات باز گذاشت.در این زبانه بعضی از برنامه ها به صورت پیش فرض استثناء شده اند و بعضی ها نیز انتخاب نشده اند که قابل انتخاب می باشند.همچنین می توان با استفاده از دکمه add program برنامه جدیدی را به لیست استثناء ها اضافه کرد.توجه داشته باشید فقط برنامه هایی را که به طور دستی اضافه نمودهاید با استفاده از دکمه Delete حذف نمایید.البته این کار باید با دقت لازم انجام شود تا انیت سیستم دچار اختلال نشود.

يکی از نکات مهم در زمان اضافه کردن برنامه جديد به ليست استثناها اين است که می توان برای آن برنامه دامنه استفاده کاربران را تعيين نمود. بعد ازکليک کردن بر روی دکمه Add Program… کادر Add a Program ظاهر می گردد که شما می توانید دامنه کاربرانی که بتوانند از برنامه مورد نظر استفاده کنند را انتخاب نمایید(شکل زیر).

برای انتخاب دامنه مجموعه رایانه ها بر روی دکمه Change scope… کلیک کنید تا کادر انتخاب دامنه ظاهر گردد.(شکل زیر)

در کادر Change scope سه انتخاب وجود دارد:
Any computer(Including those on the Internet):تمام رایانه ها حتی رایانه های در اینترنت(پایین ترین سطح امنیتی)
My Network (Subnet) Only:فقط رایانه های موجود در شبکه ای که دارای Subnet یکسانی با این رایانه می باشند.
Custom list :می توان آدرس های IP رایانه های خاصی که مد نظر می باشند را اضافه نمود.(بالاترین سطح امنیتی)
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

نقش دیواره آتش(Fire wall) در شبکه

دیواره آتش(Fire wall): ديواره آتش يکی از موثرترين و مهمترين روش های پياده سازی امنيت شبکه می باشد که تا حد زيادی از دسترسی غيرمجاز دنيای بيرون به منابع داخلی شبکه جلوگيری می کند. ديواره آتش می تواند يک دستگاه سخت افزاری و يا يک برنامه نرم افزاری و يا ترکيبی از هر دو باشد که اطلاعات ورودی از اينترنت يا شبکه به سيستم را بررسی کرد. و بر اساس تنظيمات اعمالی، کليه دسترسی های شبکه را کنترل می نمايد، به طوری که به برخی از درخواست ها اجازه ورود به شبکه داده شده و به برخی ديگر اجازه ورود داده نمی شود. ديواره آتش سخت افزاری معمولاً در شبکه های بزرگ مورد استفاده قرار می گيرد. به ديواره آتش نرم افزاری، ديواره آتش داخلی و به ديواره آتش سخت افزاری، ديواره آتش خارجی می گويند.
ديواره آتش سخت افزاری در بين شبکه شما و يک شبکه ديگر در سازمان ديگر و يا اينترنت قرار گرفته و سطوح امنيتی را برای شما فراهم می کند. ديواره آتش نرم افزاری نيز برای برقراری لايه امنيتی استفاده می شوند. در برخی از سيستم عامل ها اين نوع ديواره آتش نصب شده است که بايد آن را پيکربندی و فعال نماييد.
ديواره آتش از دسترسی هکرها و برنامه های مخرب (مانند کرم ها) به رايانه شما از طريق شبکه يا اينترنت جلوگيری می کند. يک ديواره آتش همچنين می تواند از ارسال برنامه های مخرب از طريق رايانه شما به شبکه نيز جلوگيری کند. از طريق ديواره آتش می توان با انجام تنظيمات مربوطه از اجرای يک برنامه خاص جلوگيری نمود. دياگرام ساده ای از ديواره آتش در شکل زیر آورده شده است:

دیواره آتش به لحاظ سطح استفاده به دو دسته تقسیم می شود.
دیواره آتش شخصی یا رومیزی(Desktop or personal firewalls):که برای محافظت از يک ميزبان طراحی شده است. ديواره آتش شخصی نرم افزاری است که برای محافظت از يک رايانه که به اينترنت متصل است مورد استفاده قرار می گيرد. علاوه بر ديواره آتش پيش فرض ويندوز، شرکت های ديگری نيز برای رايانه های شخصی ديواره آتش توليد کرده اند.
دیواره آتش شخصی یا سروری(Network firewalls):که برای محافظت از شبکه در برابر حملات طراحی شده است و بالاترين سطح حفاظت را در اختيار کاربران سازمانی قرار می دهد.
يکی از ويژگی های ديواره آتش شبکه، مديريت متمرکز می باشد که با استفاده از آن می توان تمام کاربران شبکه را مورد حفاظت قرار داد. با استفاده از ديواره آتش شبکه علاوه بر حفاظت دسترسی از خارج، می توان برای محدود کردن دسترسی اعضای شبکه به خارج از شبکه نيز پيکربندی لازم را انجام داد.  توجه داشته باشيد که ديواره آتش يک سطح حفاظتی را ارائه می کند ولی هرگز عدم تهاجم به سيستم شما را تضمين نمی کند. همچنين ديواره آتش برای مقابله با خطرات شناخته شده طراحی شده است. استفاده از ديواره آتش به همراه ساير امکانات حفاظتی مانند نرم افزارهای آنتی ويروس و رعايت توصيه های ايمنی می تواند يک سطح مطلوب از امنيت را برای شما و شبکه فراهم سازد.  يک ديواره آتش معمولاً نمی تواند از ورود ويروس ها جلوگيری کند. اغلب ديواره های آتش بخش های مربوط به آدرس مبدأ و مقصد و شماره پورت مبدأ و مقصد شبکه های ورودی را مورد بررسی قرار می دهند و به جزئيات داده توجهی ندارند.
وظايف ديواره آتش
وظايف ديواره آتش به شرح ذيل دسته بندی می شود:
 مديريت و کنترل ترافيک شبکه: که به عنوان اولين و اساسی ترين وظيفه ديواره آتش می باشد.
 ثبت و گزارش وقايع: ثبت وقايع يکی از مشخصه های بسيار مهم يک ديواره آتش به شمار می رود. مدير شبکه می تواند با کمک اطلاعات ثبت شده به کنترل ترافيک ايجاد شده توسط کاربران مجاز بپردازد. در يک روال ثبت مناسب، مدير می تواند به راحتی به بخش های مهم از اطلاعات ثبت شده دسترسی پيدا کند.
همچنين يک ديواره آتش خوب بايد بتواند علاوه بر ثبت وقايع، در شرايط بحرانی، مدير شبکه را از وقايع مطلع کند و برای وی اخطار بفرستد.
توصيه می شود در حالت پيش فرض تنظيمات زير برای ديواره آتش انجام گيرد:
١ ديواره آتش فعال باشد.
٢ ديواره آتش برای تمام نقاط شبکه فعال باشد (منزل يا محل کار، مکان عمومی، و يا دامنه).
٣ ديواره آتش برای تمام اتصالات شبکه فعال باشد.
٤ تمام اتصالات ورودی غيرضروری مسدود شوند.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

تجهيزات شبکه بی سيم

تجهيزات شبکه بی سيم
الف) کارت شبکه بی سيم: سه نوع کارت شبکه بی سيم وجود دارد:
1- کارت شبکه بی سيم که در شکاف توسعه روی برد اصلی جايگذاری می شود و امروزه غالباً در دو نوع زير وجود دارند.
PC-Express و PCI
2-کارت شبکه مخصوص لپ تاپ PCMCIA یا PC card.لازم به ذکر است اغلب لپ تاپ ها دارای کارت شبکه بی سیم می باشد.
3-کارت شبکه بی سیم USB که می توان هم به رایانه رومیزی و هم لپ تاپ متصل کرد.

ب)Access Point یا A.P:هنگامی که لازم باشد بین رایانه های شبکه که دارای کارت شبکه بی سیم هستند ارتباط برقرار کرد از Access Point استفاده می شود البته اين موضوع زمانی ضرورت پيدا می کند که تعداد رايانه ها از پنج دستگاه بيشتر باشد، چون در تعداد کمتر از پنج رايانه می توان بدون استفاده از اکسس پوينت با تکنولوژی Ad Hoc رایانه ها را به هم به صورت شبکه متصل نمود.
می توان گفت که دستگاه A.P در واقع نقش سوئیچ در شبکه های سیمی را دارد و کار تقویت سیگنال رادیویی را هم برای ارتباط بهتر فراهم می کند.در بعضی از A.P ها این امکان وجود دارد که از آن ها به عنوان مسیریاب نیز استفاده کرد.
انواع Access Point 
1-داخلی یا Indoor
2-خارجی یا Outdoor

نقش آنتن در شبکه بی سیم
آنتن يکی از تجهيزات مهم در شبکه بی سيم می باشد که انتخاب نامناسب آن در کاهش کارايی شبکه نقش مهمی دارد.
انواع آنتن به لحاظ محل قرار گیری
1-آنتن های داخلی(Indoor):در فضای بسته داخل ساختمان مورد استفاده قرار میگیرد و معمولا از 2db تا 10db ساخته می شود.
2-آنتن های خارجی(Outdoor):بیرون از ساختمان و برای ارتباط راه دور (تا چند صد کیلومتر)استفاده می شود.

برای اتصال A.P داخلی به آنتن های خارجی (Outdoor) از کابل کواکسیال مخصوص استفاده می شود.
انواع آنتن برای ارتباط بین دو یا چند شبکه(A.P)
۱ آنتن های يک به يک: جهت آنتن های يک به يک به سمت همديگر تنظيم می شود. درصورتی که جهت دو آنتن بيش از ۴۵ درجه اختلاف داشته باشند ارتباط بر قرار نخواهد شد، زيرا در آنتن های يک به يک امواج به طور مستقيم ارسال می شوند.
دو نوع آنتن يک جهته وجود دارد.
الف) آنتن های يک جهته پانلی
ب) آنتن های يک جهته سهمی وار

۲-آنتن های يک به چند: وقتی که در دفتر مرکزی يک آنتن وجود داشته و لازم باشد به چند شعبه ديگر از طريق بی سيم ارتباط برقرار شود، آنتن يک به چند را در مرکز قرار داده و در نقاط ديگر (شعبه ها) آنتن های نوع يک را قرار می دهند.که جهت آنتن های نوع يک به سمت آنتن مرکزی (آنتن يک به چند) تنظيم می شود. آنتن های يک به چند به صورت استوانه ای می باشند و به آنتن های Omni معروف می باشند.

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

روش کابل زدن پریز شبکه

1:ابتدا 4 سانتی متر از روکش کابل را با استفاده از ابزار روکش بردار(Stripper)بردارید.(سر کابل را در سوراخ واقع بر سر آچار قرار داده و سپس یک دور آچار را بچرخانید)

2: زوج ها را از هم جدا کنيد و سپس با استفاده از انگشتان دست(انگشت شست و انگشت اشاره)بر اساس یکی از استاندارد ها(568B یا  568Aکه در پایین توضیح داده شده) سيم ها را صاف و مرتب نموده.
T568A (یا به اختصار کابل کلاس A):معمولا در این استاندارد در اروپا و کانادا استفاده می شود رنگ بندی آن در شکل پایین نشان داده شده.
T568B (یا به اختصار کابل کلاس B):معمولا در از این استاندارد در ایران استفاده می شود رنگ بندی آن در شکل پایین نشان داده شده(در آمریکا نیز از این استاندارد استفاده می شود.)
ترتیب رنگ بندی هر کدام از کلاس ها در تصویر زیر مشخص است.

3:در پوش کیستون را بردارید.

4:سیم هارا بر اساس رنگ تعبیه شده بر اساس استاندارد A یا B داخل شیار ها قرار دهید.

5:با استفاده از ابزار پانچ ضمن جازدن کامل سیم در شیار قسمت اضافه سیم نیز قطع می گردد.

6:درپوش کیستون را در جای خود قرار داده و کیستون را در Face plate جاگذاری کنید.کیستون آماده استفاده است.

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

روش سوکت زدن کابل شبکه

ایجاد اتصالات و نصب قطعات:دو نوع استاندارد برای کابل کشی توسط سازمان TIA (انجمن صنعتی مخابرات) ارائه گردیده است که تنها تفاوت این دو استاندارد در رنگ بندی آن ها در اتصالات است و تفاوت دیگری با هم ندارند در این دو نوع استاندارد از سوکت RJ45 برای اتصالات دو سر کابل ها استفاده می گردد.
T568A (یا به اختصار کابل کلاس A):معمولا در این استاندارد در اروپا و کانادا استفاده می شود رنگ بندی آن در شکل پایین نشان داده شده.
T568B (یا به اختصار کابل کلاس B):معمولا در از این استاندارد در ایران استفاده می شود رنگ بندی آن در شکل پایین نشان داده شده(در آمریکا نیز از این استاندارد استفاده می شود.)
با توجه به رنگ بندی دو استاندارد مشخص می شود که شماره های فرد همواره سفید با نوار رنگی می باشد.

همانطور که می دانید(البته شاید)در شبکه 100Mbps تنها از دو زوج(یا چهار رشته شماره 1-2-3-4)برای انتقال داده استفاده می شود و از سایر پایه ها استفاده نشده است در تصویر پایین TX به معنی ارسال کننده و RX به معنی دریافت کننده است.اما در شبکه های 1000mbps از تمام هر هشت رشته سیم برای ارسال و دریافت استفاده می شود.سوئیچ پس از دریافت سیگنال از پایه TX یک ایستگاه آن ر اروی پایه RX ایستگاه مقصد ارسال می کند.اما اگر در مواقعی لازم باشد دو رایانه یا دو سوئیچ را مستقیما به یکدیگر متصل نماییم،از چا کابلی استفاده کنیم؟یعنی در حالتی برای جا به جاکردن سیگنال از پایه ارسال به پایه دریافت از سوئیچ استفاده نمی شود،باید جا به جایی در سطح کابل انجام گیرد.

کابل Straight یا مستقیم:اگر در زمان سوکت زدن دو سر کابل از یک استاندارد(568B یا 568A)استفاده شود کابل را Straight می گویند و به طور معمول برای اتصال رایانه به پریز شبکه(کیستون)یا برای اتصال مستقیم رایانه به سوئیچ یا پانل مورد استفاده قرار می گیرد.
در زمان اسفاده از کابل Straight اگر سرعت شبکه 10 یا 100 مگابیت بر ثانیه باشد فقط از 4 رشته سیم استفاده می شود.(از زوج های سبز و نارنجی استفاده می شود.)بنابراین زمانی که رایانه به هاب یا سوئیچ متصل می شود،پایه TX رایانه به پایه RX+ سوئیچ متصل شده و سوئیچ به صورت خودکار با استفاده از مدارات داخلی خود پایه TX+ یک رایانه را به پایه TX+ رایانه دیگر وصل می کند.
کابل Crossover یا متقاطع:اگر در زمان سوکت زدن دو سر کابل از دو نوع استاندارد(یک طرف کلاس A و طرف دیگر کلاس B)استفاده شود کابل را Crossover یا متقاطع می گویند.کابل متقاطع برای اتصال دو رایانه به یکدیگر بدون داشتن هاب یا سوئیچ استفاده می گردد.البته برای اتصال دو سوئیچ نیز استفاده می شود.ضمنا اگر هاب دارای درگاه Uplink باشد،با استفاده از کابل Straight می توان دو هاب را به هم متصل نمود چون Uplink جای TX و RX را با هم عوض نمی کند.
علت متقاطع نامیدن کابل به این دلیل می باشد که پایه های طرف اول به همان پایه های طرف دوم متصل نمی شوند بلکه اتصالات جا به جا می شوند.
مراحل اتصال کانکتور RJ45 به دو سر کابل
مرحله اول:ابتدا 25 میلی متر از روکش کابل را با استفاده از ابزار روکش بردار(Stripper)بردارید.(سر کابل را در سوراخ واقع بر سر آچار قرار داده و سپس یک دور آچار را بچرخانید)

مرحله دوم: زوج ها را از هم جدا کنيد و سپس با استفاده از انگشتان دست(انگشت شست و انگشت اشاره)بر اساس یکی از استاندارد ها(568B یا 568A) سيم ها را صاف و مرتب نموده و در فاصله ١٢ الی ١٣ ميلی متری از روکش کابل سيم ها را با استفاده از سيم چين يا قيچی برش کابل قطع کنيد.توجه داشته باشيد که زاويه سيم چين و سيم های مرتب شده حدوداً ٩٠ درجه باشد.

مرحله سوم: بار ديگر به ترتيب رنگ بندی سيم ها دقت کرده و سپس سيم را به داخل سوکت هدايت کنيد به طوری که سيم ها به طور کامل وارد سوکت شوند. بايد توجه داشته باشيد حداقل ٥ ميلی متر از روکش کابل داخل سوکت باشد. برای اطمينان کابل را به داخل سوکت فشار دهيد.

مرحله چهارم: سوکت را داخل انبر شبکه قرار داده و با فشار اهرم های انبر سوکت را پرس نماييد.

اگر روکش کابل را از اندازه مجاز بيشتر بر داريد سوکت بر روی روکش کابل پرس نمی شود.

شما میتوانید نحوه اتصال کابل شبکه به پریز یا کیستون را اینجا بخوانید.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

تستر کابل شبکه و روش کار با آن

تستر کابل شبکه:برای برسی این که کابل به درستی به سوکت های دو طرف کابل وصل شده است یا خیر؛مورد اشتفاده قرار می گیرد.

نحوه کار با تشتر شبکه به این صورت است که یک سر کابل به قسمت اصلی تستر (A) به سوکت RJ45 متصل شده و سر دیگر کابل به قسمت فرعی(B) تستر متصل می شود.سپس تستر را روشن کرده تا LED های روی تستر اصلی و فرعی به ترتیباز شماره ی 1 تا 8 روشن شوند،مرتب روشن شدن LED ها نشان دهنده تماس درست سوکت با کابل و هم چنین ترتیب درست اتصالات براساس رنگ بندی می باشد.چنانچه ترتیب روشن شدن LED ها در دو بخش  Aو B تستر هماهنگ نباشد به این معنی است که رنگبندی اتصالات به درستی رعایت نشده است.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

محفظه های کابل در شبکه ها کامپیوتری(Duct و Trunk)

Duct و Trunk :داکت محافظی است غالبا از جنس پلایتیک که برای قرار گرفتن کابل های شبکه داخل آن مورد استفاده قرار می گیرد.

ترانک ها علاوه بر فضا جهت عبور کابل، معمولاً مکانيزمی دارند که می توان بر روی آنها پريز برق، پريز شبکه و انواع پريزها را داخل ماژول های خاص قرار داد و ماژول ها را درون بدنه ترانک نصب نمود. ترانک ها همچنين قابل پارتيشن بندی می باشند، پارتيشن قطعه ای است که در داخل ترانک قرار گرفته و آن را به دو يا سه قسمت مجزا برای کابل های برق و تلفن و... تقسيم بندی می کند تا از ايجاد نويز جلوگيری گردد. ضمناً داکت ها حجم کمتری نسبت به ترانک ها اشغال می کنند. جنس ترانک ها معمولا از PVC مقاوم در برابر ضربه و حرارت بوده و بادوام تر و مطمئن تر و شیک تر از داکت ها می باشد.
در صورتی که لازم باشد کابل کشی شبکه به صورت روکار صورت پذيرد، مطابق با نقشه شبکه بايد بخش پايين داکت يا ترانک روی ديوار نصب شده سپس کابل ها داخل کانال قرار گرفته و در نهايت بايد درپوش داکت يا ترانک بسته شود. داکت ها در اندازه های ١ تا ١٠ سانتی متر موجود می باشد و ترانک ها در عرض های ٢ تا ٢٠ سانتی متر ساخته می شوند.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

رک(Rack)

رک(Rack):رک یک محفظه فلزی است که تجهیزات شبکه مانند پچ پانل،سوئیچ،مودم(در بعضی از مدل ها رایانه سرویس دهنده و رایانه پشتیبان سرور)UPS در آن نگهداری می شود.واحد اندازه گیری رک یونیت  (Unit)می باشد و هر یونیت معادل 5 سانتی متر می باشد.در حال حاظر اندازه رک ها از 4U تا 44U می باشد. به طور کلی دو مدل کلی رک وجود دارد: رک ديواری و رک ايستاده.
رک ديواری: به ديوار مهار(پيچ) می شوند و در واحدهای کوچک کاربرد دارد.

رک ايستاده: از اين رک ها جهت قرارگيری در مرکز شبکه (اتاق سرور)  استفاده می شود اين مدل رک ها ورودی های کابل از بالا و پايين و همچنين امکان باز شدن از چهار طرف را فراهم می آورند در اين نوع رک علاوه بر سوئيچ ها و پچ پانل؛امکان قرار گیری رایانه سرویس دهنده و پشتیبان سرویس دهنده و همچنین UPS در داخل آن وجود دارد.

اجزا مهم رک عبارتند از:
FAN :برای خنک نگهداشتن و تهویه صحیح تجهیزات داخل رک از تعدادی فن در سقف و کف رک استفاده می شود.
Shelf Sliding(قفسه کشویی):به سینی داخل رک گفته می شود و کاربرد آن برای قرار دادن صفحه نمايش ؛ ماوس و صفحه کليد و همچنين رايانه می باشد اين سينی دارای دو نوع متحرک و ثابت بوده و نوع متحرک آن غالباً در رک های ايستاده مورد استفاده قرار می گيرد.
Power Module(ماژول برق):قطعه ای است که دارای چند پریز برق بوده و برای تغذيه سوئيچ ها و رايانه و مانيتور داخل رک مورد استفاده قرار می گيرد و معمولاً ماژول های برقی دارای ٤ و يا ٨ پريز می باشند.
Light Panel:محلی برای قرار گرفتن لامپ فلورسنت در بالای رک به منظور تامین روشنایی درون رک Light Panel و معمولا ی یونیت را اشغال می کند.
Thermometer(دماسنج):این دماسنج در بالا ترین قسمت رک نصب شده و به طور مداوم دمای داخل آن را اندازه گيری کرده و نمايش می دهد در بعضی از رک ها اين امکان وجود دارد که در حرارت خاصی فن رک ها شروع به کار کنند.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیر.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

پچ پانل

پچ پانل:در هنگام کابل کشی یک سر کابل به داخل کیستون متصل بوده و سر ديگر آن به پچ پانل متصل می گردد، برای اتصال کابل به پچ پانل از ابزار پانچ استفاده می شود (مانند کيستون). در پچ پانل نيز جدول رنگ برای اتصال کابل وجود دارد.پچ پانل ها معمولا در اندازه های 12-16-24-36و48 عرضه می شوند.پچ پانل ها دارای دو مدل Unloaded و Loaded ساخته می شوند.در پچ پانل های Loaded تمامی پرت با کیستون پر شده است اما مدل Unloaded بدون کیستون بوده و بدلخواه می توان در هر کدام از پرت ها کیستون قرار داد.

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

ابزار های شبکه

پریز های شبکه:
پریز های شبکه در دو مدل وجود دارند،مدل های توکار و رو کار.
پریز های شبکه تو کار دارای دو بخش اصلی جعبه پایه(Base Box) و درپوش (Face Plate) می باشند و کیستون بر روی درپوش نصب می شود و معمولا برای کابل کشی توکار استفاده شده و داخل دیوار نصب می شود(البته می توان به صورت روکار هم مورد استفاده قرار داد)

پريزهای روکار دارای دو بخش پايه و درپوش می باشند و کيستون بر روی پايه نصب شده و پايه نيز برروی ديوار با چسب دورو و يا با پيچ و رول پلاک نصب می گردد.
کيستون: کابل ها به کيستون متصل می شوند و کيستون ها دارای رنگ بندی مشخص جهت اتصال کابل می باشند و در دونوع معمولی و بدون ابزارعرضه می شود.
کيستون بدون ابزار: برای مونتاژکابل بر روی آن به ابزار خاصی نياز نمی باشد.

کيستون معمولی: برای مونتاژ کابل بر روی آن به ابزار خاصی به نام پانچ يا منگنه نياز می باشد.

ابزار پانچ: از اين ابزار برای مونتاژ کابل بر روی کيستون استفاده می شود.

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

انواع کارت شبکه یا NIK

کارت شبکه یا NIK :رابط فیزیکی بین رایانه ها و کابل شبکه می باشد و یک Active Device (وسیله فعال)محسوب می شود پس باید تمام رایانه ها در شبکه اعم از سرویس دهنده و سرویس گیرنده مجهز به کارت شبکه باشند.کارت شبکه دارای اسامی دیگری چون LAN Card و Network Adapter نیز می باشد.
کارت شبکه باید متناسب با کابل شبکه انتخاب شود،یعنی کارت شبکه باید هم از لحاظ نوع کابل(کواکسیال یا زوج به هم تابیده)و هم از لحاظ سرعت باید متناسب با یکدیگر باشند مثلا اگر نوع کابل از نوع Cat6 انتخاب شده باشد و قرار است رایانه با سرعت 1000 مگابیت بر ثانیه با یکدیگر در ارتباط باشند باید از کارت شبکه Gigabit استفاده شود.یا اگر جایی قرار است به جای کابل مسی از فیبر نوری استفاده شود باید کارت شبکه دارای درگاه فیبر نوری باشد.
معمولا کارت شبکه رایانه سرویس دهنده دارای پردازنده مجزا از پردازنده سیستم بوده و در شکاف توسعه PCI-Express در برد اصلی جایگذاری می شوند.اما سایر کارت های شبکه در شکاف توسعه PCI در برد اصلی جایگذاری می گردند.
1-انواع کارت شبکه با کابل سیمی:کارت شبکه داخلی که در شکاف توسعه روی برد اصلی جایگذاری می شود و امروزه غالبا در دو نوع زیر وجود دارد.
الف)PCI :برای سرعت حداکثر 1000 مگابیت بر ثانیه که غالبا برای رایانه های سرویس گیرنده مورد استفاده قرار می گیرد.
ب) PCI-Express:برای سرعت بالا تر از 1000 مگابیت بر ثانیه و برای سرویس دهنده استفاده می شود.
ج)کارت شبمه مخصوص لپ تاپ ها PCMCIA یا PC card لازم به ذکر است اکثر لپتاپ ها از کارت شبکه بی سیم استفاده می کنند.
د)کارت شبکه USB
امروزه اکثر برد های اصلی رایانه های شخصی مجهز به کارت شبکه Onboard می باشند که با درگاه RJ-45 و با سرعت 1 Gbps یا 100Mbps می توانند در مدار قرار بگیرند.در تصویر پایین نمونه کارت های شبکه نام برده نشان داده شده است.به کارت شبکه ای که دارای دو درگاه(پورت)مختلف هستند کارت شبکه ترکیبی(Combo)می گویند.

انواع کارت شبکه فیبر نوری
در شبکه فیبر نوری دو نوع کارت شبکه وجود دارد:
PC1-I یا PCI-Express که بر روی شکاف توسعه بر روی برد اصلی جایگذاری می شوند.
2-کارت شبکه فیبر نوری

وضایف کارت شبکه
١ آماده سازی داده از رايانه برای انتقال به کابل شبکه.
٢ ارسال داده به رايانه های ديگر در شبکه.
٣ کنترل جاری شدن داده ها بين رايانه و سيستم کابل کشی.
٤ دريافت داده از کابل شبکه و تبديل آنها به داده های قابل پردازش برای پردازنده مرکزی رايانه.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

کابل فیبر نوری

کابل فیبر نوری:فیبر نوری یکی از محیط های انتقال داده با سرعت بالا است.فیبر نوری داده های ديجيتال (پالس های الکتريکی) را به صورت پالس های نور هدايت می کند پس در دو انتهای فيبر نوری مبدل های پالس الکتريکی به نور و بالعکس وجود خواهد داشت.

یک کابل فیبر نوری دارای پنج بخش اصلی است:
1-هسته(Core):هسته نازک شیشه ای در مرکز فیبر که سیگنال های نوری در آن حرکت می نمایند.
2-روکش(Cladding):بخش خارجی فیبر بوده که دورتادور هسته را احاطه کرده و باعث برگشت نور منعکس شده یه هسته می شود.
3-بافر رویه(Buffer Coating):روکش پلاستیکی رنگی که باعث حفاظت و نگهداری فیبر می شود و همچنین برای تشخیص فیبر در سر دیگر کابل برای اتصال سوکت ها.
4-الیاف قوی(Strengthening fibers):برای بالا بردن قدرت کشش کابل فیبر نوری.
5-روکش بیرونی کابل(Cable Jacket):روکش پلاستیکی بیرونی کابل فیبر نوری.

از آنجايی که تار فيبر نوری انتقال داده را در يک جهت انجام می دهد، به همين منظور برای اتصال کابل فيبر نوری به کارت شبکه از دو تار فيبر نوری استفاده می شود. (يک تار برای ارسال و يک تار برای دريافت).

يک تار فيبر نوری معادل ٩٠٠ زوج سيم مسی قدرت انتقال اطلاعات را دارد.

فیبر های نوری در دو گروه عمده ارائه می گردند.
-فیبر نوری تک حالته(Single Mode)یا SM :به منظور ارسال یک سیگنال در هر فیبر استفاده می شود.
-فیبر نوری چند حالته(Multi Mode)یا MM :به منظور ارسال چند سیگنال در فیبر نوری.
فیبر های تک حالته(SM)دارای یک هسته کوچک به قطر 6 تا 8 میکرون بوده،اما فیبر های چند حالته (MM) دارای هسته بزرگتر به قطر 50 تا 100 میکرون می باشند.
تا فاصله 10 کیلومتر از فیبر های MM و فواصل بیش از 10 کیلومتر از فیبر های SM استفاده می کنند.

مزايا و معايب فيبر نوری: فيبر نوری در مقايسه با سيم های مسی دارای مزايای زير است:
١ امکان استفاده در فواصل طولانی تر.
٢ نرخ انتقال بيشتر( پهنای باند فيبر نوری به منظور ارسال اطلاعات به مراتب بيشتر از سيم مسی است).
٣ عدم نويزپذيری نسبت به ميدان های مغناطيسی.
٤ امنيت بيشتر به دليل عدم امکان انشعاب گرفتن در بين مسير بدون داشتن امکانات پيشرفته و تخصصی.
٥ تضعيف ناچيز (تضعيف سيگنال در فيبر نوری به مراتب کمتر از سيم مسی است).
٦ عدم اتصالی فيبر نوری بر خلاف سيم های مسی که با از بين رفتن روکش سيم امکان اتصالی وجود دارد.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

کابل مسی زوج به هم تابیده(TP)

کابل زوج به هم تابیده(TP):در ساده ترین شکل کابل TP از یک زوج سیم مسی شبيه سيم تلفن تشکيل شده اند، اما کابل هايی که در شبکه رايانه ها مورد استفاده قرار می گيرند شامل چهار زوج سيم می باشند. علت تابيده بودن سيم ها به هم آن است که اولاً ميدان مغناطيسی در اطراف خود بر اثر القاء به وجود نياورند و ثانياً اثرات نويز القاء شده روی خود را تا اندازه ای خنثی نمايند. هر زوج برای یک کانال ارتباطی مخابراتی مورد استفاده قرار می گیرد.

مزایا و معایب کابل TP
1-کابل TP توانایی انتقال بالاتری نسبت به کابل Coaxial دارد.
2-نویز اثر بیشتری روی TP دارد.
3-مشکل همشنوایی(نوعی اختلال در سیگنال ها)در TP وجود دارد.
4-کابل TP نسبت به کابل Coaxial ارزان تر است.
5-کابل Coaxial مقاومت بیشتری در مقابل میرایی سیگنال ها دارد.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

کابل مسی هم محور(Coaxial)

کابل هم محور Coaxial :در واقع ترکیبی از Co وAxial به معنی هم محور می باشد و از چهار بخش تشکیل شده:
-مغز مسی(Copper Core):که وظیفه آن هدایت سیگنال الکتریکی می باشد که می تواند تک رشته ای یا چند رشته ای باشد.
-عایق داخلی(Inner Insulator):عایق بین مغر مسی و محافظ سیمی(توری)است.
-محافظ توری(بافته شده)سیمی(Shielding Wire Mesh):از سیگنال های انتقالی در برابر نویز محافظت می کند.
-عایق بیرونی(Outer Insulator)

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

کابل های متداول در محیط های انتقال سیمی

در محیط انتقال سیمی(کابلی)Wired سه نوع کابل متداول وجود دارد:
الف)کابل هم محور Coaxial مانند کابل آنتن تلوزیون رنگی
ب)کابل زوج به هم تابیده(Twisted Pair)مانند سیم تلفن
ج)کابل فیبر نوری
الف)کابل هم محور Coaxial :در واقع ترکیبی از Co وAxial به معنی هم محور می باشد و از چهار بخش تشکیل شده:
-مغز مسی(Copper Core):که وظیفه آن هدایت سیگنال الکتریکی می باشد که می تواند تک رشته ای یا چند رشته ای باشد.
-عایق داخلی(Inner Insulator):عایق بین مغر مسی و محافظ سیمی(توری)است.
-محافظ توری(بافته شده)سیمی(Shielding Wire Mesh):از سیگنال های انتقالی در برابر نویز محافظت می کند.
-عایق بیرونی(Outer Insulator)

ب)کابل زوج به هم تابیده(TP):در ساده ترین شکل کابل TP از یک زوج سیم مسی شبيه سيم تلفن تشکيل شده اند، اما کابل هايی که در شبکه رايانه ها مورد استفاده قرار می گيرند شامل چهار زوج سيم می باشند. علت تابيده بودن سيم ها به هم آن است که اولاً ميدان مغناطيسی در اطراف خود بر اثر القاء به وجود نياورند و ثانياً اثرات نويز القاء شده روی خود را تا اندازه ای خنثی نمايند. هر زوج برای یک کانال ارتباطی مخابراتی مورد استفاده قرار می گیرد.

مزایا و معایب کابل TP
1-کابل TP توانایی انتقال بالاتری نسبت به کابل Coaxial دارد.
2-نویز اثر بیشتری روی TP دارد.
3-مشکل همشنوایی(نوعی اختلال در سیگنال ها)در TP وجود دارد.
4-کابل TP نسبت به کابل Coaxial ارزان تر است.
5-کابل Coaxial مقاومت بیشتری در مقابل میرایی سیگنال ها دارد.
ج)کابل فیبر نوری:فیبر نوری یکی از محیط های انتقال داده با سرعت بالا است.فیبر نوری داده های ديجيتال (پالس های الکتريکی) را به صورت پالس های نور هدايت می کند پس در دو انتهای فيبر نوری مبدل های پالس الکتريکی به نور و بالعکس وجود خواهد داشت.

یک کابل فیبر نوری دارای پنج بخش اصلی است:
1-هسته(Core):هسته نازک شیشه ای در مرکز فیبر که سیگنال های نوری در آن حرکت می نمایند.
2-روکش(Cladding):بخش خارجی فیبر بوده که دورتادور هسته را احاطه کرده و باعث برگشت نور منعکس شده یه هسته می شود.
3-بافر رویه(Buffer Coating):روکش پلاستیکی رنگی که باعث حفاظت و نگهداری فیبر می شود و همچنین برای تشخیص فیبر در سر دیگر کابل برای اتصال سوکت ها.
4-الیاف قوی(Strengthening fibers):برای بالا بردن قدرت کشش کابل فیبر نوری.
5-روکش بیرونی کابل(Cable Jacket):روکش پلاستیکی بیرونی کابل فیبر نوری.

از آنجايی که تار فيبر نوری انتقال داده را در يک جهت انجام می دهد، به همين منظور برای اتصال کابل فيبر نوری به کارت شبکه از دو تار فيبر نوری استفاده می شود. (يک تار برای ارسال و يک تار برای دريافت).

يک تار فيبر نوری معادل ٩٠٠ زوج سيم مسی قدرت انتقال اطلاعات را دارد.

فیبر های نوری در دو گروه عمده ارائه می گردند.
-فیبر نوری تک حالته(Single Mode)یا SM :به منظور ارسال یک سیگنال در هر فیبر استفاده می شود.
-فیبر نوری چند حالته(Multi Mode)یا MM :به منظور ارسال چند سیگنال در فیبر نوری.
فیبر های تک حالته(SM)دارای یک هسته کوچک به قطر 6 تا 8 میکرون بوده،اما فیبر های چند حالته (MM) دارای هسته بزرگتر به قطر 50 تا 100 میکرون می باشند.
تا فاصله 10 کیلومتر از فیبر های MM و فواصل بیش از 10 کیلومتر از فیبر های SM استفاده می کنند.

مزايا و معايب فيبر نوری: فيبر نوری در مقايسه با سيم های مسی دارای مزايای زير است:
١ امکان استفاده در فواصل طولانی تر.
٢ نرخ انتقال بيشتر( پهنای باند فيبر نوری به منظور ارسال اطلاعات به مراتب بيشتر از سيم مسی است).
٣ عدم نويزپذيری نسبت به ميدان های مغناطيسی.
٤ امنيت بيشتر به دليل عدم امکان انشعاب گرفتن در بين مسير بدون داشتن امکانات پيشرفته و تخصصی.
٥ تضعيف ناچيز (تضعيف سيگنال در فيبر نوری به مراتب کمتر از سيم مسی است).
٦ عدم اتصالی فيبر نوری بر خلاف سيم های مسی که با از بين رفتن روکش سيم امکان اتصالی وجود دارد.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

محيط هاي انتقال اطلاعات در شبکه های کامپیوتری

محيط هاي انتقال
براى آن که ايستگاه هاى مختلف در يک شبکه بتوانند با يکديگر ارتباط برقرار کنند نياز به يک محیط انتقال مانند یک قطعه سیم دارند.
تعريف: به هر رسانه اى که بتواند اطلاعات را به گردش درآورده و هدايت کند اصطلاحاً محيط انتقال مى گوييم.
با ذکر چند مثال محيط انتقال را توضيح مى دهيم.
مثال ۱: وقتى صحبت مى کنيم، امواج صوتى از طريق هوا بين گوينده و شنونده انتقال مى يابد.
در اين مثال هوا به عنوان محيط انتقال محسوب مى شود.
مثال ۲: يک فرستنده تلويزيونى، امواج الکترومغناطيسى را از طريق آنتن در فضاى اطراف خود پخش مى کند و اين امواج با سرعتى تقريباً معادل با سرعت نور به اطراف انتقال پيدا مى کنند لذا فضای مادی به عنوان محیط انتقال محسوب می گردد.
مثال ۳: اطلاعاتى را با روشن و خاموش کردن يک منبع توليد نور از طريق يک رشته کابل نورى که از ترکيبات فشرده مخصوص ساخته شده است و نور را هدايت مى کند ارسال مى کنيم. کابل نورى در اين جا به عنوان محيط انتقال محسوب مى شود.
مثال ۴: وقتى به وسيله گوشى آيفون با فردى که کنار در ورودى ايستاده صحبت مى کنيد صداى شما تبديل به انرژى الکتريکى شده و به وسيله الکترون ها از طريق سيم مسى جريان مى يابد در اين صورت سیم مسیبه عنوان محيط انتقال محسوب مى شود.
برای جابجا شدن داده ها در شبکه، به بستری نياز می باشد که به آن محيط انتقال می گويند.
محيط انتقال به دو دسته کلی سيمی و بی سيم تقسيم می شود.
- محيط انتقال سيمی (کابلی)Wired
محيط انتقال سيمی خود به دو دسته تقسيم می شود:
الف) کابل مسی: که از يک يا چند رشته سيم مسی برای انتقال سيگنال های الکتريکی استفاده می شود.
ب) کابل فيبر نوری: يا از چند رشته تار نازک از جنس ترکيبات مخصوص مانند پلاستيک فشرده يا سيليس که ضريب شکستی نزديک ضريب شکست شيشه دارند استفاده می شود.
- محيط انتقال بی سيم(wireless)
در انتقال بی سيم از فضای مادی به عنوان محيط انتقال استفاده می شود که برای انتقال از سه روش استفاده می شود:
الف) اشعه مادون قرم(Infra red) : در اين فناوری از امواج مادون قرمز برای انتقال اطلاعات استفاده می شود در شبکه کامپيوتری مادون قرمز حداکثر فاصله رايانه ها يا وسايل جانبی ٥ متر می باشد. هر دو دستگاه فرستنده و گيرنده مجهز به اين فناوری بايد در ديد مستقيم يکديگر باشند (مانند کنترل تلويزيون) سه فن آوری مادون قرمز در شبکه های محلی وجود دارد:
IrDA_SIR :مادون قرمز با سرعت کم(Slow speed Infrared)که سرعت انتقالی معادل 115 کیلوبیت بر ثانیه دارد.
IrDA_MIR :مادون قرمز با سرعت متوسط (Medium speed Infrared)که سرعت انتقالی معادل 115 مگابیت بر ثانیه دارد.
IrDA_FIR :مادون قرمز با سرعت بال(Fast speed Infrared) که یرعت انتقالی معادل 4 مگابیت بر ثانیه را دارد.
ب)نور لیزر(laser):شبیه مادون قرمز بوده ولی برای فاصله بیشتر استفاده می شود.شکل زیر بعد نمونه ای شماتیک از ارتباط دو رایانه با استفاده از نور لیزر را نشان می دهد.

ب)امواج رادیویی(radio waves):در فرکانس های مختل که بیشترین کاربرد را در بین شبکه های بی سيم دارد يکی از مزايای استفاده از امواج راديويی برای انتقال داده توانايی، عبور امواج راديويی از موانع فيزيکی می باشد (البته مقداری از پهنای باند کاهش می يابد).
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

روش هاي دسترسي به خط انتقال

انواع روش هاي رايج براي دسترسي به خط انتقال
الف) روش دسترسی چندگانه تشخيص حامل (با تشخيص برخورد) CSMA/CD
ب) روش عبور نشانه
ج) روش اولويت تقاضا
روش CSMA/CD : هر رايانه اعم از سرويس دهنده يا سرويس گيرنده کابل شبکه را برای ترافیک چک می کند.یعنی فقط وقتی که رایانه تشخیص دهد یا حس کند(Sense)کابل شبکه آزاد است و ترافيکی روی شبکه وجود ندارد داده را روی کابل ارسال می کند و تا زمانی که داده روی کابل به مقصد نرسد رايانه ديگری نمی تواند روی کابل داده ارسال کند.  اين روش شبيه صحبت در يک اتاق شلوغ است. در چنين اتاقی شخصی که می خواهد صحبت کند بايد با گوش دادن، مطمئن شود که فرد ديگری درحال صحبت نيست و سپس اقدام به صحبت کند. اگر شخص ديگری در حال صحبت کردن است . نفر اول بايد تا پايان صحبت شخص دوم سکوت کند.  اين شخص، پس از اتمام صحبت فردی که زودتر از ديگران شروع به صحبت کرده است، می تواند به صحبت خود ادامه دهد و بقيه بايد تا پايان صحبت منتظر بمانند. هرگاه پس از برقراری سکوت، دو نفر باهم شروع به صحبت کنند، هردو سکوت کرده، پس از طی يک زمان کوتاه نامشخص، يکی از آنها شروع به صحبت خواهد کرد.این دقیقا روشی است که در CSMA/CD از آن استفاده می شود.
-رایانه تشخیص می دهد کابل شبکه آزاد است یعنی در کابل ترافیک وجود ندارد.
-اگر داده ها در کابل وجود داشته باشند، تا زمانی که داده به مقصد خود برسند و کابل مجدداً آزاد گردد، هيچ رايانه ای داده ای را منتقل نمی کند.
يادآوری: اگر دو يا چند رايانه دقيقاً به طور همزمان روی کابل شبکه داده ارسال کنند برخورد به وجود می آيد و وقتی چنين اتفاقی بيفتد، دو رايانه درگير برای يک دوره زمانی تصادفی، انتقال را متوقف می سازند و سپس سعی در ارسال مجدد می نمايند.
فرض کنید A در حال ارسال اطلاعات برای B می باشد،هم زمان C هم می خواهد اطلاعاتی را برای D بفرستد در این حالت،چون فقط یک محیط انتقال وجود دارد که آن هم بین همه مشترک است.به محض آن که A اطلاعات خود را روی خط می فرستد،خط اشغال شده و بقیه باید صبر کنند تا ارسال A به اتمام برسد و خط مجددا آزاد شود.البته اگر A کارش طولانی باشد باید کار خود را به صورت مقطعی انجام دهد بدین معنی که پس از ارسال قسمتی از اطلاعات،خط را آراد می کند تا بقیه هم امکان دسترسی و استفاده از خط را داشته باشد.در صورتی که به طور هم زمان C نیز بخواهد برای D اطلاعاتی ارسال کند باعث برخورد(Collision)شده،سیگنال ها به هم میریزند.بنابراین در یک لحظه مشخص فقط یک فرستنده می تواند وجود داشته باشد.
CSMA/CD به عنوان روش کشمکش شناخته می شود زيرا رايانه های شبکه برای به دست آوردن فرصتی در ارسال داده ها، باهم رقابت می کنند.
در روش دسترسی CSMA/CD هر چقدر تعداد رايانه ها بيشتر شود ترافيک شبکه نيز بيشترخواهد شد. در نتيجه برای اجتناب از برخورد، شبکه کند می شود.
در روش CSMA/CD رایانه شبکه برای بدست آوردن فرصتی در ارسال داده ها، با هم رقابت می کنند به همين خاطر به اين روش دسترسی، روش رقابتی نيز می گويند.قابليت تشخيص برخورد پارامتر مهمی در محدودیت فاصله در CSMA/CD می باشد.روش دسترسی CSMA/CD دارای پایین ترین سطح محبوبیت بین روش های دسنرسی است.
روش عبور نشانه(Token passing):در عبور نشانه،بسته خاصی به نام Token به صورت حلقوی از طریق کابل از یک رایانه به رایانه دیگر گردش می کند.وقتی رایانه ای بخواهد داده ای را در طول شبکه ارسال کند باید منتظر نشانه(Token)آزاد بماند.وقتی نشانه آزاد تشخیص داده شد،رایانه می تواند داده ها را انتقال دهد.
مادامی که نشانه توسط يک رايانه مورد استفاده قرار می گيرد، ساير رايانه ها نمی توانند داده ای را منتقل کنند چون در اين روش در هر لحظه فقط يک رايانه می تواند از نشانه استفاده کند. در اين روش رقابت و برخورد وجود ندارد و هيچ زمانی برای ارسال مجدد داده صرف نمی شود و ترافيکی هم بر روی شبکه به وجود نمی آيد.
روش اولويت تقاضا: اين روش از روش های جديد دسترسی به خط انتقال می باشد که توسط موسسه ی مهندسان برق و الکترونیک(IEEE)مورد تایید قرار گرفته.در این روش کنترل دسترسی شبکه از ايستگاه کاری به هاب انتقال می يابد. (اين روش دسترسی در هم بندی ستاره ای استفاده می شود). رايانه ای که می خواهد داده ارسال کند آن را به هاب واگذار می کند. در روش اولويت تقاضا، ارتباط بين رايانه فرستنده با هاب و هاب با رايانه مقصد بر قرار می باشد.این روش دارای راندمانی بیشتر نسبب به روش CSMA/CD می باشد.
در روش اولويت تقاضا از ۴ زوج سيم استفاده می شود که اين کار باعث خواهد شد تا رايانه ها به طور همزمان هم ارسال و هم دريافت داده داشته باشند.
امید وارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

انواع روش هاي رايج براي دسترسي به خط انتقال

انواع روش هاي رايج براي دسترسي به خط انتقال
الف) روش دسترسی چندگانه تشخيص حامل (با تشخيص برخورد) CSMA/CD
ب) روش عبور نشانه
ج) روش اولويت تقاضا
روش CSMA/CD : هر رايانه اعم از سرويس دهنده يا سرويس گيرنده کابل شبکه را برای ترافیک چک می کند.یعنی فقط وقتی که رایانه تشخیص دهد یا حس کند(Sense)کابل شبکه آزاد است و ترافيکی روی شبکه وجود ندارد داده را روی کابل ارسال می کند و تا زمانی که داده روی کابل به مقصد نرسد رايانه ديگری نمی تواند روی کابل داده ارسال کند.  اين روش شبيه صحبت در يک اتاق شلوغ است. در چنين اتاقی شخصی که می خواهد صحبت کند بايد با گوش دادن، مطمئن شود که فرد ديگری درحال صحبت نيست و سپس اقدام به صحبت کند. اگر شخص ديگری در حال صحبت کردن است . نفر اول بايد تا پايان صحبت شخص دوم سکوت کند.  اين شخص، پس از اتمام صحبت فردی که زودتر از ديگران شروع به صحبت کرده است، می تواند به صحبت خود ادامه دهد و بقيه بايد تا پايان صحبت منتظر بمانند. هرگاه پس از برقراری سکوت، دو نفر باهم شروع به صحبت کنند، هردو سکوت کرده، پس از طی يک زمان کوتاه نامشخص، يکی از آنها شروع به صحبت خواهد کرد.این دقیقا روشی است که در CSMA/CD از آن استفاده می شود.
-رایانه تشخیص می دهد کابل شبکه آزاد است یعنی در کابل ترافیک وجود ندارد.
-اگر داده ها در کابل وجود داشته باشند، تا زمانی که داده به مقصد خود برسند و کابل مجدداً آزاد گردد، هيچ رايانه ای داده ای را منتقل نمی کند.
يادآوری: اگر دو يا چند رايانه دقيقاً به طور همزمان روی کابل شبکه داده ارسال کنند برخورد به وجود می آيد و وقتی چنين اتفاقی بيفتد، دو رايانه درگير برای يک دوره زمانی تصادفی، انتقال را متوقف می سازند و سپس سعی در ارسال مجدد می نمايند.
فرض کنید A در حال ارسال اطلاعات برای B می باشد،هم زمان C هم می خواهد اطلاعاتی را برای D بفرستد در این حالت،چون فقط یک محیط انتقال وجود دارد که آن هم بین همه مشترک است.به محض آن که A اطلاعات خود را روی خط می فرستد،خط اشغال شده و بقیه باید صبر کنند تا ارسال A به اتمام برسد و خط مجددا آزاد شود.البته اگر A کارش طولانی باشد باید کار خود را به صورت مقطعی انجام دهد بدین معنی که پس از ارسال قسمتی از اطلاعات،خط را آراد می کند تا بقیه هم امکان دسترسی و استفاده از خط را داشته باشد.در صورتی که به طور هم زمان C نیز بخواهد برای D اطلاعاتی ارسال کند باعث برخورد(Collision)شده،سیگنال ها به هم میریزند.بنابراین در یک لحظه مشخص فقط یک فرستنده می تواند وجود داشته باشد.
CSMA/CD به عنوان روش کشمکش شناخته می شود زيرا رايانه های شبکه برای به دست آوردن فرصتی در ارسال داده ها، باهم رقابت می کنند.
در روش دسترسی CSMA/CD هر چقدر تعداد رايانه ها بيشتر شود ترافيک شبکه نيز بيشترخواهد شد. در نتيجه برای اجتناب از برخورد، شبکه کند می شود.
در روش CSMA/CD رایانه شبکه برای بدست آوردن فرصتی در ارسال داده ها، با هم رقابت می کنند به همين خاطر به اين روش دسترسی، روش رقابتی نيز می گويند.قابليت تشخيص برخورد پارامتر مهمی در محدودیت فاصله در CSMA/CD می باشد.روش دسترسی CSMA/CD دارای پایین ترین سطح محبوبیت بین روش های دسنرسی است.
روش عبور نشانه(Token passing):در عبور نشانه،بسته خاصی به نام Token به صورت حلقوی از طریق کابل از یک رایانه به رایانه دیگر گردش می کند.وقتی رایانه ای بخواهد داده ای را در طول شبکه ارسال کند باید منتظر نشانه(Token)آزاد بماند.وقتی نشانه آزاد تشخیص داده شد،رایانه می تواند داده ها را انتقال دهد.
مادامی که نشانه توسط يک رايانه مورد استفاده قرار می گيرد، ساير رايانه ها نمی توانند داده ای را منتقل کنند چون در اين روش در هر لحظه فقط يک رايانه می تواند از نشانه استفاده کند. در اين روش رقابت و برخورد وجود ندارد و هيچ زمانی برای ارسال مجدد داده صرف نمی شود و ترافيکی هم بر روی شبکه به وجود نمی آيد.
روش اولويت تقاضا: اين روش از روش های جديد دسترسی به خط انتقال می باشد که توسط موسسه ی مهندسان برق و الکترونیک(IEEE)مورد تایید قرار گرفته.در این روش کنترل دسترسی شبکه از ايستگاه کاری به هاب انتقال می يابد. (اين روش دسترسی در هم بندی ستاره ای استفاده می شود). رايانه ای که می خواهد داده ارسال کند آن را به هاب واگذار می کند. در روش اولويت تقاضا، ارتباط بين رايانه فرستنده با هاب و هاب با رايانه مقصد بر قرار می باشد.این روش دارای راندمانی بیشتر نسبب به روش CSMA/CD می باشد.
در روش اولويت تقاضا از ۴ زوج سيم استفاده می شود که اين کار باعث خواهد شد تا رايانه ها به طور همزمان هم ارسال و هم دريافت داده داشته باشند.
امید وارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره ی این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

روش هاي دسترسي به خط انتقال

به مجموعه قوانينی که تعيين می کنند داده ها چگونه در کابل شبکه قرار گيرند و يا اينکه داده ها چگونه از کابل شبکه در یافت شوند،روش دسترسی گویند.هنگامی که داده ها در شبکه در حال حرکت هستند، روش های دسترسی به تنظيم ترافيک شبکه کمک می کند.  فرض کنيد چندين قطار در ريل راه آهن در حال حرکت هستند، همانطور که می دانيد مسيرها در ايستگاه راه آهن از هم جدا می شوند. قطارها در طول مسير از قوانين خاصی پيروی می کنند تا زمان خاصی به ايستگاه راه آهن رسيده و برخورد به وجود نيايد ( هر چند اين مقايسه کامل نيست ).
در شبکه، رايانه ها به کابل شبکه؛ دسترسی اشتراکی دارند. با اين حال اگر دو رايانه همزمان داده در کابل شبکه قرار دهند احتمال برخورد وجود خواهد داشت.
ضمناً اگر رايانه های موجود در شبکه از روش های دسترسی مختلف استفاده کنند کل شبکه از کار خواهد افتاد چون به ازای روش های دسترسی مختلف، نوع کابل شبکه نيز متفاوت خواهد بود.  روش های دسترسی؛ از دسترسی همزمان رايانه ها به کابل شبکه جلوگيری می کنند. و يا به عبارت ديگر باعث حصول اطمينان از ارسال و دريافت داده بر اساس يک فرآيند منظم می شوند.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

انواع هم بندي اجزائ شبکه های کامپیوتری

انواع هم بندي
اجزای يک شبکه را می توان به روش های مختلف طبق يک طرح يا نقشهٔ مشخص به هم متصل نمود که به اين طرح و نقشه اتصال، پيکربندی (هم بندی) شبکه می گويند. به عبارت دقيق تر هم بندی دارای دو حالت فيزيکی و منطقی می باشد، در حالت فيزيکی چگونگی اتصال ظاهری اجزای شبکه مشخص می شود که به وسيله کابل به هم متصل می شوند و حالت منطقی آن، نحوهٔ تبادل اطلاعات و . چگونگی دسترسی رايانه ها به محيط انتقال را مشخص می کند.
هم بندی خطی(BUS)
جنبه ظاهری يا فيزيکی: تمام سيستم ها با يک قطعه کابل به يکديگر متصل شده اند.
جنبه منطقی: زمانی که يک رايانه اطلاعات را ارسال می کند به تمام رايانه ها ارسال می شود و رايانه ای که دارای آدرس مشخص می باشد اطلاعات را دريافت کرده و ساير رايانه ها اطلاعات را به خط اصلی بر می گردانند.
چون درکابل شبکه خطی، سيگنال ها پس از رسيدن به انتهای خط (فضای باز) دوباره به خط اصلی برمی گردند و باعث تداخل و مختل شدن کل شبکه می شوند، به همين دليل بايد در ابتدا و انتهای خط شبکه از پایان دهنده استفاده نمود.ترمیناتور حاوی یم مقاومت الکتریکی است که وابسته به مشخصات کابل و پارامتر های دیگر می باشد که در نوع خاصی از شبکه ها 50 اهم می باشد.(تصویر زیر)

مزايای هم بندی خطی
-ساده ترين نوع هم بندی می باشد.
-ارزان ترين نوع هم بندی می باشد.
-نسبت به بقيه هم بندی ها کابل کمتری مصرف می شود.
-افزايش يا کاهش سيستم ها به راحتی انجام می شود (البته تا حد مجاز).
معايب هم بندی خطی
-سرعت پايين تری نسبت به بقيه هم بندی ها دارد.
-در صورت قطع شدن يک قسمت از کابل اصلی، ارتباط تمامی اجزای شبکه قطع می شود و شبکه از کار می افتد. (چون فضای باز ايجاد می شود و باعث تداخل و انعکاس سيگنال ها می گردد)
-اگر يکی از ترميناتور قطع يا خراب شود، ارتباط تمامی اجزای شبکه قطع می شود و شبکه از کار می افتد.
-عيب يابی شبکه مشکل و زمان بر می باشد.
- يک تکنولوژی قديمی است.
هم بندی مشبک(MESH)
جنبه ظاهری:تمام رایانه های شبکه دو به دو با یک کابل مستقل به هم متصل می باشند که این حالت ایده آل می باشد و به آن مش کامل گویند.به طوری که تعداد رایانه های متصل در شبکه N باشد،n-1 کابل به هر رایانه متصل می شود.(تصویر زیر)

اگر يکی از اتصالات برقرار نباشد به آن هم بندی، مش ناقص می گويند.
مزايای هم بندی مشبک
-اگر يکی از ارتباط ها قطع شود از مسير ديگری ارتباط برقرار می شود.
-مطمئن ترين و پايدارترين نوع ارتباط را نسبت به ساير هم بندی ها دارا می باشد.
معایب هم بندی مشبک
-به دليل استفاده زياد کارت شبکه و کابل، پيچيده ترين و گران ترين نوع هم بندی می باشد.
هم بندی ستاره ای(Star)
جنبه ظاهری:تمام کامپیوتر های شبکه توسط یک کابل مستقل به یک نقطه مرکزی به نام Hub Switch متصل می شوند.
جنبه منطقی: سيگنال ها از رايانه فرستنده به سوئيچ ارسال می شود سپس سوئيچ آنها را به ساير رايانه های شبکه ارسال می کند.

در هم بندی ستاره ای اگر از HUB معمولی استفاده شود،سیگنال ها به تمام رایانه های متصل به هاب ارسال خواهد شد ولی اگر از سوئیچ استفاده شود،سیگنال ها فقط به رایانه(های)مقصد ارسال می گردند.
مزایای هم بندی ستاره ای
-قطع شدن يک کابل به طور معمول بر روی بقيه شبکه تأثيری نمی گذارد مگر اين که مربوط به سرویس دهنده باشد.
-در صورت استفاده از سوئيچ، سيگنال ها فقط به رايانه مقصد ارسال می شوند نه تمام رايانه و اين امر باعث افزايش حجم ترافيک می شود.
-در صورت استفاده از سوئيچ امکان تبادل اطلاعات دو به دو به صورت هم زمان وجود خواهد داشت.
-هزينه نگهداری و رفع عيب آن نسبت به هم بندی خطی پايين تر است.
معايب هم بندی ستاره ای
 -اگر به هر دليلی دستگاه مرکزی از کار بيفتد، کل شبکه از کار می افتد.
-اگر به هر دلیلی نقطه مرکزی از کاربیفتد کل شبکه از کار باز خواهد ماند به همین دلیل معمولا هاب را از نظر فیزیکی در یک تابلوی مخصوص معروف به Rack نصب کرده و Rack را در یم مکان مطمئن و با شرايط محيطی مناسب قرار می دهند. در شبکه هايی که ضريب حساسيت آن ها بيشتر است، ترکيبی از دو یا چند سوئیچ قرار داده و بدین ترتیب اگر یکی از سوئیچ ها از کار بیفتد،سوئیچ دیگر بلافاصله وارد عمل خواهد شد.
هم بندی حلقوی(Ring)
هر رايانه به صورت منطقی (نه فيزيکی) به رايانه مجاور خود متصل می باشد و آخرين رايانه نيز به اولين رايانه متصل می باشد و رايانه ها تشکيل يک حلقه را می دهند (شکل پایین)

ولی در عمل برای اتصال حلقه ای از یک دستگاه مرکزی به نام MAU (واحد دسترسی چند گانه)استفاده می شود و تمام رایانه ها با یک کابل به MAU متصل می شوند(مانند هم بندی ستاره ای)

شبکه های طراحی شده با هم بندی حلقه ای را شبکه Token Ring یا Token Passing نیز می گویند زیرا انتقال اطلاعات در این شبکه ها بر اساس گردش یک بسته مخصوص به نام Token می باشد.
از نظر نحوه گردش Token دو نوع هم بندی حلقوی وجود دارد:
1-هم بندی حلقوی یک طرفه:Token ها فقط در یک جهت حرکت می کنند.
2-هم بندی حلقوی دو طرفه:Token ها در هر دو جهت حرکت می کنند.در واقع نوع ناقص هم بندی Mesh می باشد.
اگر بخواهیم دو تا شبکه حلقوی را به یکدیگر متصل کنیم باید Ring out سوئیچ اول را به Ring in سوئیچ دوم متصل نموده و همچنین Ring out سوئیچ دوم را به Ring in سوئیچ اول متصل کنیم.

مزايای هم بندی حلقوی
-نحوه گردش اطلاعات دارای اولويت بندی و زمان بندی است تا تداخل به وجود نيايد.
-برای شبکه های با ترافيک بالا مناسب می باشد. چون تداخل وجود ندارد.
معايب هم بندی حلقوی
-اگر عیبی در MAU وجود آید،کل شبکه از کار خواهد افتاد.
-افزودن يا کاستن رايانه ها در شبکه به سادگی ممکن نيست.
-مصرف کابل و هزينه پياده سازی آن نسبت به هم بندی خطی بيشتر می باشد.
مانند هم بندی خطی اگر يک قسمت از حلقه قطع شود، کل شبکه از کار می افتد به اين علت که اطلاعات قادر به گردش کامل نخواهند بود.
در واقع قانون گردش اطلاعات در حلقه های يک طرفه به گونه ای طراحی شده که اولاً هر اطلاعاتی که از يک سيستم خارج می شود بايد دور زده و سرجای اول خود برگردد، ثانياً همه سيستم ها باید قادر به تبادل اطلاعات باشند.به عنوان مثال در شکل زیر اگر حد فاصل بین A و B قطع شود در آن صورت هر چند ممکن است تصور شود B می تواند برای AوE,D,C اطلاعات بفرستد،اما عکس آن امکان پذير نيست و به اين معنا که همه سيستم ها نمی توانند به تبادل اطلاعات بپردازند، در نتيجه هر دو قانون فوق نقض شده و حلقه به طور کامل غير قابل استفاده می شود. اين مشکل در حلقه های دو طرفه(که حالت خاصی از Mesh محسوب می شود)وجود ندارد.

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

سرعت انتقال اطلاعات در شبکه های کامپیوتری

سرعت انتقال اطلاعات
به مقدار اطلاعاتى که در واحد زمان به وسيلهٔ تجهيزات شبکه ارسال مى شود، سرعت انتقال اطلاعات گویند و واحد اندازه گیری آن  بیت بر ثانیه(bps) است.سرعت انتقال اطلاعات در وسایل مختلف متفاوت است.
به طور مثال کارت های شبکه با سرعت 10Mbps توانایی انتقال 10 مگابیت در ثانیه را دارند و کارت های 100Mbps می توانند در ثانیه 100 مگابیت اطلاعات را به مقصد ارسال کنند.منظور از مودم 56Kbps این است که دارای سرعت 56000بیت در ثانیه می باشد.
سرعت انتقال اطلاعات با پهناى باند ارتباط مستقيم دارد، هرچه پهناى باند بيشتر شود سرعت انتقال اطلاعات نيز بيشتر مى شود. از طرفى سرعت انتقال با نويز نسبت معکوس دارد و نويز در اين زمينه عامل محدودکننده اى است.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

نویز و عوامل به وجود آمدن آن

نويز
از جمله مشکلاتى که در شبکه به وجود مى آيد، نويز است. نويز عامل مخربى است که شکل سيگنال ها را تغيير مى دهد و باعث بروز اختلال مى شود.  عوامل مختلفى باعث به وجود آمدن نويز مى شوند. تعدادى از اين عوامل عبارتند از: حرارت، القا و هم شنوايى.
حرارت: حرارت باعث مى شود الکترون ها در جهات نامشخص شروع به حرکت نمايند؛ اين حرکت گاهى با سيگنال ها هم جهت شده و اندازه و شکل آنها را که همان الگوى سيگنال هاست، تغيير مى دهد و اين به معنى ايجاد نويز است.
القا: نويزهاى القايى نويزهايى هستند که موتورهاى مکانيکى مثل موتور ماشين يا وسايل الکتريکى مانند موتورهاى الکتريکى وسايل خانگى توليد مى کنند، اين وسايل شبيه يک آنتن فرستنده عمل مى کنند و مى توانند نويز را ارسال کنند و کابل شبکه، شبيه يک آنتن گيرنده نويزهاى ارسال شده را دريافت مى کند.
هم شنوايى: به اثرگذارى ميدان مغناطيسى يک کابل از کابل مجاور آن هم شنوايى گفته مى شود. نويزهايى که کابل هاى برق فشار قوى يا رعد و برق ايجاد مى کنند، از انواع نويزهاى هم شنوايى محسوب مى شوند.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

تعریف سیگنال

سيگنال هاي اطلاعات
مفهومى را که به انتقال اطلاعات از نقطه اى به نقطه ديگر و همچنين يک سرى از پالس ها در رايانه اشاره مى کند، سيگنال مى نامند. امواج راديويى و ويديويى نمونه اى از اين سيگنال ها هستند.
سيگنال هاى اطلاعات مى توانند به دو صورت ديجيتال يا آنالوگ باشند. سيگنال هاى آنالوگ شبيه يک موج هستند که در زمان هاى مختلف مقادير مختلفى دارند يعنى از زمان شروع موج به جلو، در هر لحظه اين موج مقدار متفاوتى با لحظه قبلى دارد. اين موج را در شکل پایین می بینید.  صداى شخصى که در حال صحبت کردن است، نمونه اى از يک سيگنال آنالوگ مى باشد؛ به اين صورت که صدا به صورت ممتد توليد شده و بلندى صدا دائماً در حال تغيير است.  در مقابل، سيگنال ديجيتال فقط دو حالت دارد بدين مفهوم که ارزش عددى سيگنال ديجيتال صفر يا يک است؛ يعنى در واحدهاى زمانى مختلف فقط دو ارزش عددى متفاوت داريم. اگر بخواهيم مثالى براى يک سيگنال ديجيتال بياوريم، مى توانيم به يک لامپ اشاره کنيم که فقط دو وضعيت خاموش يا روشن دارد.(شکل پایین)

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

انواع شبکه های بی سیم کامپیوتری

انواع شبکه های بی سیم
شبکه های بی سیم با توجه به مسافتی که می توانند اطلاعات را تبادل کنند به چند گروه تقسیم می شوند:
(WWANs):شبکه WAN به صورت بی سیم که به وسیله ی سیستم ماهواره ای یا آنتن هایی که در جا های مختلف نصب شده ارتباط بر قرار می کند.به عنوان مثال  سیستم ارتباطی تلفن های همراه مبتنی بر WWANs است.
(WMANs):این شبکه ساختاری شبیه WWANs دارد با این تفاوت که وسعت سرویس دهی آن فقط در سطح شهر است.در حال حاظر شبکه های WMANs می توانند یه عنوان یک پشتوانه برای شبکه های سیم مسی یا فیبر نوری مورد استفاده قرار گیرند.معمولا WMANs از امواج رادیویی و نور مادون قرمز برای انتقال اطلاعات استفاده می کند.
(WLANs):این فناوری برای استفاده در محیط های کوچک مانند شرکت ها یا فضای باز دانشكده ها يا اماكن عمومى با وسعت كم (مانند فرودگاه) مى باشد. از اين نوع فناورى بيشتر به صورت موقتى در ادارات و شركت ها يا محل هايى كه نصب سيم مسى سخت مى باشد استفاده مى شود.در جاهايى كه كاربران محل مشخص و ثابتى را ندارند و مى خواهند به همه اطلاعات دسترسى داشته باشند و يا اين كه كاربران از رايانه كيفى يا جيبى استفاده مى كنند بسيار مناسب است.
WLANs به دو صورت مختلف مورد استفاده قرار می گیرد.در حالت اول رایانه ها مجهز به کارت شبکه بی سیم به دستگاه اکسس پوینت متصل می شوند و دستگاه اکسس پوينت پل ارتباطى بين رايانه هاى بى سيم و شبكه داخلى موجود خواهد بود در اين حالت كليه رايانه هاى بى سيم علاوه بر ارتباط با يكديگر به شبكه داخلى هم متصل مى باشند. ولى در حالت دوم رايانه هاى مجهز به كارت شبكه بى سيم به صورت نظير به نظير به يكديگر متصل مى شوند و در اين حالت ارتباط با شبكه داخلى وجود ندارد (به دليل عدم استفاده از اكسس پوينت).
WGAN :این شبکه مانند شبکه تلفن جهانی کنونی عمل می کند و کاربران می توانند در حالی كه بين كشورها مسافرت مى كنند متصل به شبكه باقى بمانند. از مزاياى اين شبكه دارا بودن پهناى باند كافى براى دسترسى به اينترنت است.
WPANs :این فناوری کاربران را قادر می سازد تا کاربران به صورت AD HOC با یکدیگرارتباط برقرار کنند.AD HOC استانداردی است که ارتباط بی سیم بین رایانه و تجهیزات جانبی مانند رایانه جیبی(PDAs)یا تلفن همراه و رایانه کیفی را بر قرار می کند.
منظور از Personal Area در این فناوری فضایی حدود 10 متر در اطراف رایانه شخصی یا رایانه کیفی است.این نوع فناوری بیشتر برای اهداف خاص و از پیش تعیین شده استفاده می شود.به عنوان مثال یک رایانه مجهز به کارت شبکه بی سیم می تواند به صورت AD HOC اینترنت را به رایانه کیفی یا PDA منتقل کند یا تبادل اطلاعات داشته باشد.در حال حاظر دو نوع فناوری WPANs به نام های بلوتوث و مادون قرمز وجود دارد.
مادون قرمز: در اين فناورى از امواج مادون قرمز براى انتقال اطلاعات استفاده مى شود. هر دو دستگاه فرستنده و گيرنده مجهز به اين فناورى بايد در ديد مستقيم يكديگر باشند و حداكثر فاصله آن ها نبايد بيشتر از يک متر باشد. امروزه از اين فناورى كمتر استفاده مى شود. مادون قرمز فقط براى فضاى كمتر از يک متر طراحى شده و در صورت وجود مانع بين فرستنده و گيرنده سرعت انتقال اطلاعات كم شده يا حتى ارتباط قطع مى شود. از فناورى مادون قرمز بيشتر در ساخت صفحه كليد و ماوس استفاده مى كنند كه فرستنده و گيرنده در فاصله كمى نسبت به هم قرار دارند.
بلوتوث: اين فناورى جايگزين انتقال كابلى داده ها در فاصله كوتاه شده است و براى اين كار از امواج راديويى استفاده مى كند و مى تواند اطلاعات را تا مسافت ١٠٠ متر انتقال دهد. امواج راديويى مى تواند از موانعى متعدد مانند ديوار و كيف دستى به راحتى عبور كند لذا داده ها در موقعيت هايى كه بين آن ها موانعى قرار دارد به راحتى با اين فناورى قابل انتقال است. از فناورى بلوتوث براى ارتباط بين تلفن همراه، رايانه جيبى، چاپگر و … در فاصله هاى كم مورد استفاده مى شود.  به طور كلى هدف اصلى طراحى فناورى بلوتوث حذف كابل ارتباطى مابين رايانه با تجهيزات جانبى مانند چاپگر، صفحه كليد ، ماوس، دوربين و … مى باشد. در طراحى اين فناورى همواره سعى در اين بوده كه اين دستگاه از لحاظ قيمت و اندازه و توان مصرفى در حداقل باشد و به راحتى در دسترس همگان باشد.  اگرچه طراحى و توليد تجهيزات بى سيم قبل از ساخت فناورى بلوتوث بوده است اما امروزه مبناى طراحى همه تجهيزات بى سيم مطابق با استاندارد بلوتوث مى باشد. مانند هدفون هاى بى سيم  كه براى تلفن همراه و رایانه استفاده می شود یا ارتباط اینترنتی مانند Internet bridges .امروزه یک دستگاه سرویس دهنده بلوتوث(Master)قادر است تا 7سرویس گیرنده(Slave)را پشتیبانی نماید. اگر چه امروزه فناورى بلوتوث با شبكه هاى بى سيم همواره در حال رقابت است اما بلوتوث فقط براى مسافت هاى كوتاه طراحى شده و به هيچ وجه براى مسافت هاى طولانى مورد استفاده قرار نمى گيرد.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی درباره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.

انواع شبکه های کامپیوتری از نظر ابعاد و گستردگی فیزیکی

تقسیم بندی شبکه های رایانه ای از نظر ابعاد و گستردگی فیزیکی
برای تقسیم بندی شبکه ها به لحاظ فاصله رایانه ای می توان به دو گروه عمده LAN وWAN تقسیم بندی نمود،ولی دو نوع دیگر تقسیم بندی به نام های CAN و MAN نیز وجود دارد که در این بخش به تشریح هر کدام از آن ها می پردازیم و در نهایت شبکه های LAN باMAN  را با یکدیگر مقایسه میکنیم.
شبکه های محلی یا LAN :شبکه محلی پایه شبکه های دیگر است و کوچکترین فرم شبکه می باشد. در شبکه محلی فاصله رايانه ها نسبت به هم کم می باشد. شبکه محلی می تواند از دو تا چند صد رايانه با فاصله کم تشکيل شود.
در زير چند نمونه از شبکه محلی آورده شده است
الف) شبکه ای متشکل از دو رايانه با فاصله ای کمتر از ۱۰۰ متر
ب) شبکه رايانه های يک اداره واقع در يک ساختمان متشکل از ۱۰۰ رايانه
ج) شبکه رايانه ای يک برج ۵۰ طبقه با بيش از ۵۰۰ گره فعال ١
د) شبکه رايانه های موجود در کارگاه رايانه ای که شما در هنرستان از آن استفاده می کنيد با ۲۰ رايانه.
شبکه دانشگاهی یا CAN : شبکه ای که از چند شبکه محلی مجاور هم تشکيل شده است و معمولاً در محيط دانشگاهی يا محيط پادگان نظامی يا کارخانه های بزرگ مورد استفاده قرار می گيرد.در بعصی از برگردان ها به آن شبکه پرديس نيز می گويند.
در زیر نمونه هایی از شبکه CAN آورده شده است...
شبکه دانشگاه تهران از نوع CAN می باشد.
شبکه کارخانه ایران خودرو از نوع CAN می باشد.
شبکه شهری یا MAN :شبکه ای که از چند شبکه محلی غیر مجاور در سطح یک شهر تشکیل شده باشد،یک شبکه شهری یا MAN می باشد.بر فرض شهری دارای سه منطقه آموزش و پرورش می باشد و بخواهیم سه منطقه آموزش و پرورش به هم متصل شوند نوع شبکه ایجاد شده،از نوع شبکه شهری(MAN) می باشد.
شبکه گسترده یا WAN :بزرگترین نوع شبکه از لحاظ وسعت بوده و معمولا فضایی بزرگتر از یک شهر را در بر می گیرد و می تواند از نظر وسعت و فاصله در یک استان،کشور،قاره،و یا کل جهان قرار بگیرد.یک شبکه گسترده یا WAN می تواند از ترکیب دو رایانه با فاصله دور تشکیل شده باشد که از طریق خطوط تلفن با هم ارتباط دارند و یا این که از ترکیب دو یا چند شبکه LAN با فاصله دور و یا ترکیبی از چند شبکه MAN به وجود آمده باشد.به عبارت دیگر میتوان گفت شبکه WAN به لحاظ وسعت جغرافیایی محدودیتی ندارد.کانال ارتباطی در این شبکه ها اغلب امواج مایکروویو یا ماهواره و خطوط مخابرات می باشد.به عنوان نوانه از شبکه های گسترده یا WAN می توان به موارد زیر اشاره نمود:
شبکه اینترنت بزرگترین شبکه WAN می باشد.
شبکه بین شعب بانک های کشور،یک شبکه گسترده یا WAN می باشد.
شبکه بین مدارس یک استان نیز یک شبکه گسترده یا WAN می باشد.
امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار بگیرد.با نظردهی در باره این مطلب و مطالب دیگر در بهتر شدن سایت به ما کمک کنید.